bai’s Weblog


to my dearest part 2…
Marso 29, 2008, 1:09 umaga
Filed under: gugma, kabanata, love, shit love | Mga kataga: , , , ,

others’ said i am too bitter about the end of our relationship. if thats your opinion ok fine. i respect that. bitter na kung bitter. moving on takes time especially if you truly love the person. i admit naman that it’s my fault why we broke up. this is what happend:

“sa crown regency fuente cebu nangyari ang krimen. nagkikilitian at naghahabulan kami na parang bata na naka boxer shorts lang.  masaya ang paligid. tanaw na tanaw mo ang kagandahan ng ilang bahagi ng cebu. napakasarap ng pakiramdam habang nasa bintana at nakikita mo ang mga animoy langgam na naglalakad. nakapatong ang isang paa ko sa chair at sya naman kumakanta ng shit songs habang naghihintay ng food. maya maya may kumatok. dali dali kong binuksan ang pintuan na naka boxer lang. shocks nalaglag ang panga ko. di ako makapaniwala. daming gumugulo sa isipan ko. how did this person know na nandito ako? naiwan ko kaya ang isang celphone ko sa hospital? na tameme ako bigla. bumuka ang bibig nya at namumula ang mukha

“know what, i prayed to God that u will never promise to me that u won’t do this thing again because i know that will never happen. but u insist na mag change na ka. and now u break that promise again. i dont need to ask hus with u right now. i dont need to know what’s excatly ur doing here because it’s pretty obvious.”

nakaramdan ako ng hiya. giniginaw. sobrang tumahimik ang paligid. di ako nakapagsalita. naiiyak ako ng parang ewan. nanlalamig ang mga kamay.

maybe lets go back to where we started as friends. in that way, if u happen to commit mistakes pwede kitang bigyan ng advices, pwede kitang suntukin at kurutin. If we’r  just friends u can tell me everything about sa mga naikama mo na hindi ako nasasaktan. i can kiss ur cheeks, hold ur hands in public at okay lang yun kasi we’r friends naman. all of those things di natin pwedeng magawa if we remain as lovers kasi may malisya ang lahat. na tsitsismis tayo kung sinong bading sa atin. you cant also tell me ur other mistresses kasi masasaktan lang ako. Friends?”

paksyit.he’s known to be one-liner person. sa haba ng sinabi nya alam kong galit talga sya. sabi nga ng pinsan ko parang nag aalaga ako ng autistic kasi sobrang tahimik nya. everytime na magkikita kami palaging ungodly hours na. favorite nyang gawin ang tumingin sa moon na magka holding hands kami. nag uusap about our future. yun lang. di pa rin sya natinag sa kang kinatatayuan, namumula at parang gusto akong sapakin.

walang halong bira, tumulo talaga ang luha ko dun. paksyit! how can i do this shit to a person who give me soo much love attention and patience? basta pakiramdam ko noon nakakahiya ang ginawa ko. i abused his innocence and trust. can we be friends? di ako alam.

umalis sya ng biglang papalapit na ang roomboy attendant. di ko na napansin ang mabangong amoy ng friend chicken.

anyways i have to go now. daming patients ngayon. enjoy ur romantic midnight dinner. can i have this little romantic cutie candle. u know i love candles. bye.”

nagwakas ang lahat sa simpleng bye. naalala ko pa rin paano sya naglakad ng padahan dahan sa elevator. nag attempt akong habulin sya pero di natuloy. may dumating na guests ng hotel. nakakahiya. naka boxer lang kaya ako. basta gusto kong suntukin ang sarili ko. bumalik ako sa room na parang bata na nag iiyak. kinuha nya ang aking kamay at nilagay sa ilalim ng boxer nya (joke! ehheheehe). nag sorry sya sa akin. “pwede naman maging tayo ulit di ba?” nabingi ako sa sinabi nya. basta galit ako sa mga nangyari. pinagpalit ko ang taong sobrang minahal ako.

di ko na narinig boses nya. sobrang na miss ko na magkasama habang sabay tumitingin  sa langit na nakaholding hands, ang hospital vending machine  where we usually hang out pag pumupunta ako late eve, ang white uniform nya, ang mga unpredictable calls nya sa office, ang patawag niya sa akin na “sir” at pagtawag ko sa kanya na “king”, wala na ring pumupuno ng text inbox ko, wala na ang KD ko.

habang tumatagal, mas lalo ko syang na miss. this is very weird as compared from my past relationships. pero yun nga eh, tuloy pa rin ang buhay kahit nawala na sya. alam kong magkikita pa rin kami. at na iimagine ko na ang unang gagawin nun sa akin pag nag cross ang landas namin. sasapakin ako ng malakas sa ulo at yayakapin ng mahigpit. magso sorry yun. ganun naman kasi ang nature ng pagkatao nun eh. masyadong nice and humble kaya naabuso. dun naman talaga nagsimula ang lahat sa simpleng sapak ng ulo.yup,  nakatalikod ako at napagkamalan nya akong bestfriend nya kayat nasapak ako. agad sya nag sorry at yun ang start ng friendship namin.

others would say napaka cliche ng story parang nangyayari lang ito sa pelikula or telebisyon. if thats your opinion okay i respect that. pero wala kang magagawa dahil ito ang nangyari sa akin. wala akong mapapala if mag invent ako ng storya. di ako yayaman dun. ginagawa ko to kasi nagbabakasali akong mabasa nya ito in the future. at least may idea sya talaga kung ano ang ginagawa ko at ano ba tlaga ang aking pagkatao.

Advertisements

2 mga puna so far
Mag-iwan ng puna

ouch! i really feel for the guy on the hallway side of the door.
pareha kami. if i were to find out. i would just like that.

kawawa man xa oie. naiyak akodun

Komento ni chase/chubz

well case closed. wala nang balikan.time to find one.

Komento ni bai




Mag-iwan ng Tugon

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Baguhin )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Baguhin )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Baguhin )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Baguhin )

Connecting to %s



%d bloggers like this: